เปนเวลาเกือบเดือนแล้วอ่ะนะ ที่ผมไปใช้ชีวิดอยู่ในหอที่มหาลัย(แม้จะกลับบ้านบ้างก้อเหอะ)
ผมทนกับการที่จะต้องตื่นเองตอนเช้าได้ ทนกับการนั่งจดlecโดยที่ไม่รู้เรื่องได้ ทนกับการนอนโดยไม่มีแอร์ได้
ผมทนกับหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่มหาลัยได้ แต่สิ่งที่ผมว่าผมทนไม่ได้ก้อคือ ยุง เพราะยุงที่ศาลายานั้น
เรียกได้ว่า ยอมตายเพื่อเลือดได้เลย เพราะแบบว่ามันมาเกาะที่ขาของผม ผมก้อขยับขาเล็กน้อยเพื่อให้มัน
บินหนีไป แต่ พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก เพราะยุงมันไม่บินหนีไปเลยอ่ะคับ เรียกได้ว่า ไคที่เวลาอยู่
บ้านแล้วตบยุงไม่ได้ก้อให้มาที่ศาลายาได้เลยคับ แล้วท่านจะได้ลิ้มรสกับการตบยุงได้ครั้งแรกในชีวิดของท่าน
ได้ที่ศาลายาแห่งนี้
.
.
.
สัปดาห์นี้ผมโดดประชุมเชียร์ทุกวันเลยอ่า เพลงเชียร์ก้อร้องได้ตั้ง2เพลงแหนะจากทั้งหมดเปนสิบๆ
เพลงอ่ะนะ...อิอิ มีความสุขเล็กน้อย เพราะผมมีเวลาไปขี่จักรยานเล่นรอบมหาลัยด้วย(แต่ผมมะได้ขี่เอง
นะ เพื่อนผมมันขี่ ส่วนผมซ้อนท้าย) คืนวันพฤหัสที่ผ่านมา ผมกะเพื่อนก้อไปขี่จักรยานตากฝนมา เปนอะไร
ที่สนุกดีนะผมว่า
.
ตอนนี้ขาผมมันลายมากๆแล้วอ่าคับ โดนยุงกัดทุกวันเลย ทุกวันนี้ต้องมียากันยุงติดตัวตลอด
เด๋วนี้มะค่อยได้อ่านหนังสืออ่า คุยกะเพื่อนทั้งคืน แต่ก้อหนุกดีนะ..หุหุ ไคอยากมาเยี่ยมผมที่ศาลายา
ก้อเชิญนะคับ ว่างเสมอ